Storythai

พักนี้ฝนตกบ่อยนะคะ ฉันชอบบรรยากาศฝนตกมาก ชอบตั้งแต่ช่วงเวลาที่ฝนเริ่มตั้งเค้าจนถึงฝนหยุดตก

แต่ไม่น่าเชื่อเลยนะว่าตอนเด็กๆฉันกลัวเหลือเกิน เมื่ออากาศมืดครึ้ม เมฆดำทะมึน ฝนตก ฟ้าร้อง

ทั้งแสงสลัว เสียงดัง ลมพัดหวีดหวิว คงไม่แปลกถ้าเด็กๆจะรู้สึกอกสั่นขวัญแขวน

แต่ฉันยังคิดเพิ่มเติมไปอีกว่าสีท้องฟ้าก่อนฝนตกเหมือนใบหน้าคนที่กำลังโศกเศร้า ท้อแท้ เสียงฟ้าร้องเหมือนคนครวญคราง ยามฝนเทลงมา ช่างไม่ต่างจากน้ำตาที่กำลังไหลหลั่งลงมาจากดวงตาที่มองไม่เห็น

ภาพที่เห็นผสมความคิดในหัวทำให้ฉันหวาดผวาทุกครั้งที่ฝนตก

ไม่อยากให้ฝนตกเลย ทำยังไงดีหนอ จะไปหลบที่ไหนดี

วันเวลาผ่านไป ฉันโตขึ้น ได้เรียนรู้สิ่งต่างๆเพิ่มขึ้น ได้รู้ว่าจริงๆแล้วฝนเกิดจากอะไร

น้ำบนผิวโลกได้รับความร้อนจากแสงอาทิตย์ระเหยกลายเป็นไอ รวมตัวเป็นก้อนเมฆ แล้วกลั่นเป็นหยดน้ำตกลงมาอีกครั้ง

ฝนทำให้พืชพรรณงอกงาม ทำให้อากาศเย็นสบาย

ฝนตกเป็นสิ่งที่ดีต่างหาก ถ้าฝนไม่ตกคงแย่แน่ๆ

จินตนาการทำให้ฉันกลัว ฉันต้องเปลี่ยนความคิดเสียแล้ว

ด้วยเหตุนี้ ฉันจึงแต่งนิทานเรื่องใหม่ให้สายฝน

รู้ไหม ทำไมฝนจึงตก

ไม่ใช่เพราะท้องฟ้ากำลังร้องไห้หรอก ก้อนเมฆเค้ากำลังอาบน้ำต่างหากล่ะ

ดูสิ ก้อนเมฆที่เคยขาวฟูฟ่อง ลอยไปลอยมา ท่องเที่ยวบนฟ้า จนสกปรกมอมแมม

"ว้า ตัวเปื้อนหมดเลย ต้องอาบน้ำแล้ว" ก้อนเมฆพูด

ว่าแล้วมันก็เริ่มขัดสีฉวีวรรณ ตัวก้อนเมฆใหญ่มาก เวลาถูตัวจึงเกิดเสียง ครืนคราง ครืนคราง

จากนั้นก้อนเมฆก็ล้างตัว ซ่า ซ่า น้ำที่ก้อนเมฆอาบ ไหลลงมาไม่หยุด

ในที่สุด ก้อนเมฆก็อาบน้ำเสร็จแล้ว ตัวกลับมาขาวผ่องเหมือนเดิม

แต่ เอ๊ะ นั่นอะไรเป็นโค้งสีสวยงามพาดอยู่บนตัวเค้าล่ะ

อ๋อ รุ้งกินน้ำ เสื้อผ้าตัวใหม่ของก้อนเมฆไง สวยมั้ย มีตั้งเจ็ดสีแน่ะ

แล้วฉันก็ไม่กลัวฝนตกอีกเลย

มองท้องฟ้าสิคะ วันนี้ก้อนเมฆท่าทางจะอาบน้ำกันอีกแล้ว